Bil.dirim

    Uzun süre yazmamama bir neden arıyorum fakat bulamıyorum.Mutsuz değilim, aksine mutluyum.Bahar geldi.Daha da önemlisi mutlu olmamı gerektiren harika karaktere sahip bir insan var hayatımda.Bu mutuluğumu ne kimseyle paylaştım ne de kimseden sakladım.Herkes dilediği gibi anladı beni.En Nefret ettiğim şeydi; yanlış anlaşılamak... Bunu hep yaşadım.Daha önceki bir çok yenilgiyi belki de şimdi sonlandırdım.Artık yenikliğe maruz kalmış bir Melek değil, daha büyük bir galibiyete doğru giden bir Melek var.

    Gün geçtikçe büyüdüğümü sanmıştım, halbuki ne kadarda yanılmışım.Gün geçmesi mesele değilmiş meğer.Geçen günlerin hayatına kattıkları büyütürmüş insanı.Ben yavaş yavaş yaşıyamadım küçüklüğümü.Birden anladım bu kahredici iğrenç insanlığı.Nefret etmeyi, hak edileni yaşamayı-almayı, birden fazla duyguyu aynı anda yaşamıyı. Evet! Çok kez oldu bu. Mutlu olduğumu anlıyamadığım zamanlarda , herkese 'Neden?' sorusunu sorup durdum; tatmin edici cevap buluncaya kadar.Kendime bir şekilde ıspat etmeliydim bişeyleri ki bu oldukça zordu kendisine güveni olmayan biri için.Kendimden çok 'diğerlerine' değer vermeyi iyi başarabilenmişim bunca zaman.Nitekim gerçekten anlamsızlaşıyor bir süre sonra o gözünüzde, kalbinizde doymsuzluk yaratan herşey.Birden yok oluveriyor umarsızca.Ben çok sustum.Ağızım o kadar doldu ki kelimelerle, becerip bi şekilde anlatamadım kendimi.Çocukluğumun söküklerini dikmeye geldim ben aslında.Şimdilerde duygularımı ifade etmenin zorluğunu yaşıyorum.İşte bu yüzdendir, yazmamam.Ağır ağır düzeliyor bu hastalık bir nevi kanser gibi.Hastalık diyorum buna çünkü beni yordu epey.

  Hastalığıma iyi gelen muhteşem bir insanı anlatıcağım biraz. O buradan anlatılacak ve okunup hafızalarda küçük yer kaplıyacak biri değil.Aksine şu yeryüzünde sayılamıyacak kadar iyi huylara sahip ve gerçek anlamda eşi olmadığını düşündüğüm biri.Çünkü biliyorum bunu yazdığımda o bu yazıyla dünyanın en mutlu insanı olabilir.Küçük şeylerden büyük mutluluk yaşamayı başarabilen nadir insanlardan.Bazen şaşırıyorum, beni bunca yaşadığım saçmalıklardan sonra nasıl mutluluğa erdiriyor! Nasıl bu kadar güven verebiliyor...Daha önce ben ruhuma güvendim bir kere yanılttı beni, artık temkinli gidiyorum.Biliyorum tökezlemek var elbet fakat buna izin vermiyecek kadar beni düşünen ve gerçekten değer verebilen birini tanıyorum ben.Seviyorum diyebildim, bir kez daha aldatıldıktan sonra. Yine söylüyorum beni mutlu etmeyi başarabilen yegane Sevdiğim daha uzun günleri birlikte geçirmeyi dilerim olduğumuz sürece, sonsuz minnettarım sana, sonsuz bağlı.

İyiyim şimdi.Çok daha.Çok iyi.Bir öncekinden daha anlayışlı ve olgunum tepki alırım belki... Belki de umursanmam ama dedim ya hastalık diye.Ben ölürüm de habersiz, gömülürüm de.İşte o zaman ben de izlerim sizi beyninizdeki düşüncelerinizle.Biraz gülerim biraz da ... işte yalnız kalmam ben. Bilirim o bırakmaz beni, seyretmez beni uzaktan.. Gelir yanımda.

İçimde Kalmasın diye Blog'a yazarım:Kimseye nefretim yok benim, kalmadı kötü birşey yalnız tek bir şey kaldı içimde bence bilinmeli ki ahım büyük bir yerlerden bulur yolunu.Dilerim aldatılmam bir daha,dilerim aldatan insan tanımam daha.